![PORADNIK DLA NAUCZYCIELI kids-2835430_960_720.webp](kids-2835430_960_720.webp)
PORADNIK DLA NAUCZYCIELI
Opublikowany 2020-06-16 09:38:40, dotyczy: Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
Jąkanie nie jest chorobą ani oznaką dysfunkcji intelektualnej. Jąkają się dzieci różne. Uczniowie słabi, mający trudności w nauce jak też bardzo zdolni. Zaburzona płynność artykulacyjna nie jest złym nawykiem , który można zwalczyć poprzez kary lub nagrody. Zaburzenie to występuje niezależnie od woli dziecka. Rady typu : „ Nie denerwuj się !, Nabierz dużo powietrza! Nie spiesz się !” nie przynoszą efektu .Przeciwnie, mogą potęgować trudności w wysławianiu się. Dziecko słysząc podobne wskazówki zaczyna się koncentrować na sposobie mówienia co tylko wzmaga niepłynność.
Każda jąkająca się osoba, w tym przypadku dziecko- uczeń , podczas mówienia wyczuwa nastrój tworzony przez najbliższe mu otoczenie.
Drodzy nauczyciele, to od was zależy czy uczeń będzie „cierpiał” z powodu jąkania. Spróbujcie odpowiedzieć sobie na następujące pytania: „
-czy uważam jąkanie za coś wstydliwego, kłopotliwego?
-czy denerwuje mnie jąkający się uczeń?
-czy okazuję mu niecierpliwość kiedy się wypowiada?
-czy skracam, przerywam mu wypowiedź?
Choć jedna odpowiedź twierdząca, powinna wzbudzić w was niepokój ale i też refleksję.
Należy pamiętać, że skoro nie potraficie wyzbyć się negatywnych uczuć związanych z jąkaniem to nigdy, przenigdy nie można okazywać ich uczniowi. Niewłaściwa reakcja najbliższego środowiska wobec zaburzenia płynności mówienia dziecka-ucznia może skutkować poważnymi problemami w dalszej edukacji, w dalszym życiu. Do najczęstszych należą : zaniżona samoocena, gorsze wyniki w nauce, rezygnacja z wymarzonego zawodu, trudności w relacjach społecznych i inne.Dół formularza
Spróbujcie przyjrzeć się dokładnie jąkaniu. Zwróćcie uwagę w jakich sytuacjach dziecko- uczeń jąka się najczęściej, jak się zachowuje, co robi gdy ma trudności w mówieniu. Dajcie mu do zrozumienia , że jego sposób wypowiedzi nie sprawia Wam przykrości. Nie odwracajcie wzroku w chwili pojawienia się trudności. Dziecko-uczeń obserwuje osobę, do której mówi. Widząc oznaki zniecierpliwienia, słysząc rady , upomnienia utwierdza się tylko w przekonaniu, że jego sposób wypowiedzi jest czymś złym.
Statystyki wskazują, że 4-5% dzieci ma problemy z płynnością mowy. Co niezmiernie ważne, nasilenie tego zaburzenia jak też zachowanie osoby z niepłynnością mowy objawia się bardzo różnie. Niektóre dzieci odczuwają bardzo negatywne emocje podczas mówienia i niepłynność jest duża, są takie które nie mają problemów z mówieniem i nie zwracają uwagi na sposób wypowiadania się, są też takie dzieci , które raz mówią płynnie a raz , zwłaszcza w sytuacjach stresu, zaczynają się jąkać.
Czy rozmawiać z dzieckiem – uczniem o jego jąkaniu?
Nie-jeśli dziecko nie uświadamia sobie zaburzenia. Tak -jeśli dziecko samo poruszy ten temat. Można wyjaśnić, że ludzie mówią różnie, jedni lepiej drudzy gorzej. Tak samo jak są osoby niskie i wysokie, z długimi czy krótkimi włosami.. Niepłynność mowy nie jest czymś strasznym i można ją opanować przy pomocy specjalisty logopedy. Rozmawiając z uczniem starajmy się nie używać określenia „ jąkanie” zamieniając je na.: niepłynność mowy.
Drodzy nauczyciele!
Być może zapobiegniecie rozwinięciu się jąkania lub jego utrwaleniu biorąc sobie do serca takie oto wskazówki:
▪ Nie kierujcie uwagi dziecka na jego trudności w mówieniu. Nie każcie powtarzać źle wymówionych zdań. Nie pytajcie o dalszy przebieg opowiadania jeśli uczeń przerwał z powodu blokady narządów artykulacyjnych. Zrezygnujcie z uwag typu: mów wolniej, nie denerwuj się”-one nie pomagają, przeciwnie, mogą potęgować niepłynność.
▪ Bądźcie cierpliwi! Uważnie do końca, bez przerywania, słuchajcie co mówi dziecko. Ważniejsza jest treść a nie sposób przekazu.
▪ Nie nakłaniajcie do publicznych wystąpień. Wszelkie recytacje, występy tylko potęgują stres dziecka i lęk przed mówieniem.
▪ Obserwujcie dziecko- ucznia i starajcie się zapamiętać te sytuacje w których mówi płynnie. Sytuacje te stwarzajcie jak najczęściej zachęcając wówczas do opowiadania obrazków, tekstów…
▪ Nie stosujcie kar. Stosowanie kar powoduje ,że dziecko zamyka się w sobie, staje się agresywne , nerwowe, mowa znacznie się pogarsza.
▪ Chwalcie ucznia i cieszcie się razem z nim, gdy poradzi sobie z trudnej sytuacji.
▪ Bądźcie w kontakcie z rodzicami ucznia. Znając lepiej istotę zaburzenia jesteście w stanie skuteczniej pomóc.
▪ Realizujcie zalecenia logopedy. We współpracy z nim dostosowujcie wymagania edukacyjne.
Powodzenia.!
Opracowała: Anna Binięda.
Wyświetleń: 1015